Grudzień jak w kalejdoskopie

Początek grudnia był mglisty i typowo jesienny.

Grzybnie radośnie zasysały wilgoć i pojawiały się takie cudeńka:

Pieniążniczka szyszkowa

Boczniaczek pomarańczowożółty

Próchnilec gałęzisty

Na obrzeżach lasów zaczęły fletowo pobrzmiewać stadka gili, a barwne brzuszki samczyków ożywiały jesienne szarości.

Ich białe plamy jaśniały w ciemnych skupiskach drzew.

I znowu, podobnie jak w poprzednich latach, widziałam je na łodygach bylicy pospolitej, porastającej pobocza linii oddziałowych – z upodobaniem zajadały jej nasiana.

Odkryłam mało znaną słabość ptasich koneserów :))) Drobiazg, a sprawia olbrzymią przyjemność, jak zresztą odkrywanie każdej tajemnicy przyrody.

A grubodzioby obsiadały przydrożne lipy z wiszącymi smakowitymi orzeszkami.

Na leśnej drodze leżał cytrynek o intensywnym kolorze. Do południa przygrzewało słońce i motyl zapewne się obudził i wyszedł ze swojej kryjówki wśród liści.

Nie poruszał się, ale haczykowatymi pazurkami silnie trzymał się liścia i nie spadał, gdy go przenosiłam w bardziej ustronne miejsce.

Dałam mu nieco osłony z liści.

Przez drogę przemykają mi czasami panie jeleniowe.

Idę i słyszę leciutkie kroki. Staję. Łanie, ze swoim idealnym słuchem,  z pewnością słyszały mnie o wiele wcześniej, a mimo to decydują się na błyskawiczny „przelot” przez drogę. Sądzę, że opatrzyły się ze mną i nie chce im się czekać 🙂

A oto i one, na granicy możliwości mojego aparatu.

Jelenie

Jest i jelonek 🙂

Wkrótce księżyc, jak latarnia, oświetlił las.

Siąpiące deszcze powolutku nawilżały podłoże. Słońce wytyczało własne ścieżki i malowało grabowe liście uparcie trzymające się gałęzi.

Mchy nabierały kolorów.

I znowu pojawiły się mgły.

I wreszcie spadł śnieg! Wróciła normalność.

I oby ten Nowy Rok był normalny – spokojny, pełen życzliwości wobec siebie nawzajem i otaczającej nas przyrody. Tego Państwu i sobie życzę.