Listopad nie jest ponury

Smutny zazwyczaj listopad zaczął się od świetlistego babiego lata.

Słońce grało na pajęczych nitkach i rozżarzało resztki liści.

Co i rusz nieco siąpiło, …

… a w powstałych kałużach brali kąpiel mieszkańcy lasu …

Sikora bogatka

Gil

Paszkot

… i strudzeni wędrowcy.

Jemiołuszka

Odświeżony paszkot usadowił się na krzaczku jemioły – na którym, wśród liści, pochowane były smakowite owoce – i terkotliwym głosem oznajmiał „wara, to moje” 😉

W mozaikowym krajobrazie rolniczym pojawiły się sarny. Wyraźnie kusiła je miedza zawierająca całą gamę wartościowych ziół.

A młode w wyborze roślin wyraźnie naśladowały mamę.

Potem rodzinka powędrowała na orzeźwiający deser – pełne witamin jabłka.

A stamtąd, już w rozszerzonym jesienno-zimowym stadzie, na ugór porośnięty gorczycą polną, która kiedyś nosiła piękną nazwę „ognicha”.

Pojawiła się jeszcze gromada eleganckich, bardzo hałaśliwych, ale jednocześnie czujnych srok…

… i listopadowe niebo zaczęło zasnuwać się malowniczymi chmurami.