Ruch, gwar, kolory

Najbardziej spragnione wiosny są zawsze sikory bogatki. Są jak nakręcone, wszędzie ich pełno. I ze wszystkich stron słychać kaskady ich radosnych dźwięków.

Leśne drogi w tym roku wyjątkowo długo były pokryte zbitym śniegiem oraz skute lodem.

Tworzące się kałuże zamarzały i rozmarzały.

Sączącą się z nich wodą gasiły pragnienie gile…

zięby…

kosy.

Słońce wysuszało las i malowało świetliste smugi.

Eksponowało rozcapierzone nogi świerka…

oraz żarzące się kwiatostany leszczyny.

Ta eksplozja światła pobudziła ptaki do śpiewów…

Trznadel

Zięba

Kos

bębnień…

Dzięcioł duży

Dzięcioł czarny

i tworzenia par.

Sikora modraszka

W wieczornym świetle lśniły rdzawopomarańczowe spody skrzydeł wędrownego droździka.

Te małe, smukłe drozdy nieustannie śmigały wśród drzew na skraju lasu. Zamierzały się osiedlić, czy lecieć dalej?

W kolejnych dniach przyglądałam się niebu.

Co i rusz przelatywał „gadający” kruk  – może komunikował się z drugą połówką siedzącą na jajkach lub nawet opiekującą się już młodymi?

Leśną uprawę stale kontrolował myszołów.

No i zobaczyłam grupę kilku wracających z migracji bocianów.

Na obrzeżach lasu zakwitły wierzby iwy i od razu zwabiły głodnych zapylaczy.

Obudziły się, zimujące w zacisznych zakamarkach, motyle.

Latolistek cytrynek

Rusałka ceik

A na burym dnie lasu i szarych leśnych drogach pojawiły się zjawiskowo barwne byliny: przylaszczki i podbiały.

W leśnych wędrówkach często towarzyszyła mi sójka – niezbyt płochliwa i coś tam ciągle świergoląca, tak melodyjnie, pogodnie i wiosennie; sporo było tych ciekawskich osobników 🙂